Her hedefin bir yolu, her yolun bir hikâyesi var

Merhaba arkadaşlar, ben Sarya. Yeni Yüzyıl Üniversitesi Eczacılık Fakültesi 3. sınıf öğrencisiyim. 12. sınıfta düzenli çalışan bir öğrenci değildim. Sınava girdiğimde eczacılık için yeterli bir sıralama yapamadım. Ailemi hayal kırıklığına uğrattığımı gördükten sonra mezuna kalıp derslerime düzenli çalışmaya karar verdim. Ailemin benden beklentisi hep çok yüksekti; bu yüzden her şeye sıfırdan ve daha azimle başladım.

Bu yolculukta Pangea Eğitim Kurumu bana yoldaş oldu. Derslerimi düzenli ve planlı ilerletmeye başladım. İlk zamanlarda bu tempoya alışmakta çok zorlandım ama sonrasında her şey benim için daha kolaydı. Tabii ki her zaman düzenli ilerleyemedim; yeri geldi umudum tükendi, yeri geldi ders çalışmaktan yoruldum ama yine de pes etmedim. Biraz dinlenip tekrar devam ettim.

Mazlum Hoca, pes etmemem için elinden gelen her şeyi yapıyordu. Başta Mazlum Hoca olmak üzere tüm hocalarımdan tam destek gördüm. Sınav yaklaştıkça hocaların gösterdiği çabayı daha iyi anlıyorsunuz. Sınava birkaç gün kaldığında içten içe “Ya başaramazsam?” diye düşündüm ama ailemin desteği kendime güvenmemi sağladı.

AYT sınavından sonra kendimi Mazlum Hoca'nın yanında buldum; sınav değerlendirmesi yapıp biraz da bitmiş sınavın keyfini çıkardık. Sınavdan sonra bile Pangea'dan hiç kopmadım. Hep bir yanım oraya bağlı kaldı. Sonuçlar açıklandığında eczacılığı kazandığımı görmek, verdiğim tüm emeklere değdi.

Umarım siz de hayatınız boyunca pes etmeden hep ileriye bakarsınız. Hepinize başarılı ve güçlü bir hayat diliyorum. Kendinize çok dikkat edin.

Herkese merhaba. Bu metni, gece 23.17'de yurt balkonunda Cancan eşliğinde kahvemi yudumlarken yazıyorum.

Üç yıl kadar önce yeni 12. sınıf olmuş, ders çalışan ortalama seviyede bir öğrenciydim. Sınava dair çok karmaşık düşünceler içindeydim; zihnimin bir köşesi sınavda başarılı olamayacağıma dair düşüncelerle doluydu. Etrafımdaki insanlar başarılı olacağım konusunda bana o kadar güveniyorlardı ki ben kendime bu denli güvenemezken bu durum bazen ekstra yorucu oluyordu. Kendime güvenmesem de ders çalışmaya ve pes etmemeye uğraşıyordum. Her şeye ve herkese rağmen...

Sınava yönelik düzenli ve disiplinli ilerleyemediğim için mezuna kalmak hep bir seçenekti, hatta bazen tek seçenek gibi hissettirirdi. Özellikle son iki üç ay kala, zaten başarısızlık korkusu varken istediğim netlerde olmayışım beni iyice mezun psikolojisine itmişti. Ders çalışmayı bıraktım; masa başına bile oturasım gelmiyordu.

Bir gün koçumla yaptığımız seans sohbeti, aslında o kadar da kötü ve imkânsız bir seviyede olmadığımı fark etmemi sağladı. Başaran kişilerin netlerini benim de yapabileceğime dair inancım ve kendime güvenim arttı. Mezuna kalma düşüncesini bırakıp güvende hissettiğim çemberin dışına çıkarak sınırlarımı zorlamam gerektiğini gördüm. Koçum, son virajı savrulmadan almamı sağladı.

Demem o ki; motivasyonunuz düşse de inancınız bitse de pes etmeden, gerekirse ağlaya ağlaya devam etmek gerekir arkadaşım. En azından “Elimden gelen her şeyi yaptım.” diyebilmek için kendimizi zorlayacağız ve güvenli alanımızdan çıkacağız. Belki şu an istediğin seviyede olmayabilirsin ama sana gelecekten bildiriyorum: Evinden kilometrelerce uzakta, balkonunda düşünürken “İyi ki o günlerde pes etmemişim, iyi ki sınırlarımı zorlamışım.” diyeceksin.

Merhaba, ben Sabiha Yüksel. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi 5. sınıf öğrencisiyim ve Siverek Mustafa Kemal Anadolu Lisesi mezunuyum. Sizlere biraz YKS sürecimden bahsetmek istiyorum.

Üniversiteye üç yıl mezuna kalarak gittim. Her defasında çevremin baskısıyla “Bu sene kalma.”, “Seneye ne olacağı belli değil.”, “Herkes tercih verdi.” gibi cümlelerle karşılaştım. Ama YKS sadece hedefine ulaşabilmek için gösterdiğin çabadan ibaret değildir. Bazen en büyük mücadele; çevrendeki insanların senden önce hedeflerine ulaştığını görmek, insanların baskılarına direnmek ve “Acaba bekleyerek yanlış mı yapıyorum?” diye düşünmekle olur.

Zamanla şunu fark ettim: Her insanın hayali ve hayalini yaşadığı zaman farklıdır. Başkasının hangi yaşta hedefine ulaştığı benim yolumu belirleyemez. Bu yüzden başkalarının ilerleyişine değil, kendi hedefime odaklanmayı seçtim. Bu süreçte en büyük destekçilerim ailem ve hocalarım oldu.

Bu hikâyeyi kendimi anlatmak için değil, özellikle hedefi için beklemeyi göze alamayanlar için paylaşmak istiyorum. Çünkü hayat bir yarış değil. Birinin sizden önce hedefine ulaşmış olması, sizin ulaşamayacağınız anlamına gelmez.

Eğer gerçekten istediğiniz bir hedefiniz varsa başkalarının kaçıncı yılda başardığına değil, sizin o hedef için bugün ne yaptığınıza odaklanın. Bazen en güzel başarı hikâyeleri, en çok sabreden insanların hikâyesi olur.

Belki bu yazıyı okuyan herkes aynı yolu yürümeyecek. Ama bir kişi bile “Henüz geç değil, ben de devam edebilirim.” diye düşünürse bu satırlar amacına ulaşmış demektir.

Merhaba arkadaşlar, ben Hasret. Dicle Üniversitesi Eczacılık Fakültesi 3. sınıf öğrencisiyim.

Pangea bana “Bize başarı hikâyeni yazabilir misin?” dediğinde önce heyecanlandım, sonra da duygulandım. “Nereden nereye...” dedim. İki kez mezuna kalmış biri olarak size şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim: Her şey geçiyor. Gerçekten her şey gelip geçiyor. Ama o süreçte verdiğiniz emek, gösterdiğiniz sabır ve vazgeçmeyen yanınız sizinle kalıyor.

İlk mezun yılımda artık düzenli ve ciddi bir şekilde çalışmaya karar vermiştim. Tam o dönemde babam ağır bir kaza geçirdi ve aylarca hastanede yattı. Aynı süreçte annemin kronik rahatsızlıkları ortaya çıktı, abilerim peş peşe kazalar yaşadı. Altı erkek kardeşin tek kız kardeşi olarak ailem için güçlü durmaya çalışırken bir yandan da sınava hazırlanıyordum. Kolay değildi. Bazen ders çalışıyor, bazen hastanede vakit geçiriyor, bazen de ailemin yanında olmaya çalışıyordum. O yıl elimden geleni yapsam da yeniden mezuna kaldım.

İkinci mezun yılıma başladığımda kendime bir söz verdim: Ne olursa olsun bu kez sonuna kadar mücadele edecektim. Bahanelerime değil, hedefime odaklandım. Her gün istikrarlı bir şekilde çalıştım. Elbette yorulduğum, umudumu kaybettiğim günler oldu ama artık vazgeçmenin bana hiçbir şey kazandırmayacağını biliyordum.

Ve emeklerimin karşılığını aldım. Bugün Dicle Üniversitesi Eczacılık Fakültesi 3. sınıf öğrencisiyim.

Üniversiteyi kazandığım gün aslında yeni bir yolculuğa başladım. Sadece derslerime odaklanmadım; kendimi geliştirmeye de önem verdim. Kongrelere, seminerlere ve çeşitli etkinliklere katıldım, farklı insanlarla tanıştım ve yeni bakış açıları kazandım. Üniversitenin bana kattığı en büyük şeylerden biri de özgüven oldu. Kendime yatırım yaptıkça yapabileceklerimin sandığımdan çok daha fazla olduğunu gördüm.

Bugün geriye dönüp baktığımda “İyi ki pes etmemişim.” diyorum. Eğer o gün yaşadığım zorluklara teslim olsaydım bugün burada olmazdım.

Bu yazıyı okuyan herkese söylemek istediğim tek şey şu: Hayat herkes için farklı zorluklar çıkarıyor. Kendinizi başkalarıyla kıyaslamayın. Kötü geçen bir deneme, uzayan bir hazırlık süreci ya da yaşadığınız sıkıntılar sizin hikâyenizin sonu değil. Bazen en güzel başarı hikâyeleri, en zor dönemlerin ardından yazılıyor.

Ben başardıysam siz de başarabilirsiniz. Kendinize inanın, sabredin ve ne olursa olsun hayallerinizden vazgeçmeyin. Bir gün dönüp baktığınızda “İyi ki devam etmişim.” diyeceksiniz.

Bazı hedefler bir meslekle başlar, benimki ise net bir sıralama hedefiyle başladı. Diş hekimliği, bu yolun sonunda beni bekleyen bir sürprizdi. Benim asıl amacım kendime koyduğum çıtayı aşabilmekti. Çünkü biliyordum ki o doğru sıralamaya ulaştığımda önümde yepyeni kapılar açılacaktı.

Sınav süreci bana sadece ders çalışmayı öğretmedi; insanı en çok kendi zihniyle verdiği mücadelenin yorduğunu da öğretti. Bazen çözemediğim zor sorular değil, etraftan duyduğum o ağır cümleler yoruyordu beni: “Yapamazsın.” Belki de bu yüzden başarma isteğim sadece bir üniversite kazanma arzusundan ibaret değildi; kendime duyduğum inancı herkese ve en başta kendime ispatlama isteğiydi.

Sonuçlar açıklandığında değişen yalnızca sıralamam olmadı, insanların bana bakışı da değişti. O gün şunu çok net anladım: İnsanlar çoğu zaman potansiyelinizi değil, sadece ortaya koyduğunuz sonucu görüyor. Ama o sonucun arkasındaki sessiz ve uykusuz mücadeleyi yalnızca siz biliyorsunuz.

Bugün geriye dönüp baktığımda en büyük kazancım, kendime verdiğim sözü tutmuş olmak. Çünkü insanın kendine duyduğu saygı, başkalarının duyabileceği tüm saygılardan çok daha kıymetli.

Sınava hazırlanan ve şu an bu yoldan geçen herkese tek bir şey söylemek istiyorum: Hayatınızı size biçilen beklentilere göre değil, kendi potansiyelinize göre şekillendirin. Bir gün o sonuçlar açıklandığında değişen tek şey puanınız olmayacak; kendinize bakışınız ve güveniniz de değişecek. O an, verdiğiniz hiçbir emeğin boşa gitmediğini tüm kalbinizle anlayacaksınız.

Üniversite sınavına hazırlanırken süreci elimden geldiğince fazla stresli yaşamamaya çalıştım. Elbette motivasyonumun düştüğü, pes etmek istediğim zamanlar oldu. Ama o anlarda kendime hep istediğim hayatı hatırlattım.

Özellikle son aylarda çalışma isteğim azaldığında çalışma şeklimi değiştirerek daha verimli olmaya çalıştım. Bazı dönemler kendimi tamamen derslere verdim; eve kapanıp sadece hedefime odaklanmak bana iyi geliyordu. Mazlum Hoca ve Mehmet Hoca'nın ödevleri bazen beni zorlasa da aslında düzenli çalışmamı sağlayan en önemli etkenlerden biriydi.

Deneme sınavlarından sonra cevap anahtarını beklemek benim için en heyecanlı anlardı. Sonuçları gerçek sınav gibi değerlendiriyordum. Akran odası da benim için çok kıymetliydi. Birbirimize destek oluyor, bazen anlamadığımız konuları arkadaşlarımızın anlatımıyla daha kolay öğreniyorduk.

Bugün Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Dil ve Konuşma Terapisi bölümünde 4. sınıfa geçmenin mutluluğunu yaşıyorum. Geriye dönüp baktığımda “İyi ki vazgeçmemişim.” diyorum. Bu süreç bana sadece istediğim bölümü kazandırmadı; sabretmeyi, disiplinli olmayı ve emek vermenin karşılığını almayı da öğretti.

Sınava hazırlanan herkese tavsiyem, motivasyonunuz düştüğünde bile hedefinizi hatırlayın ve istikrarlı bir şekilde çalışmaya devam edin. Bir gün dönüp baktığınızda verdiğiniz emeğin karşılığını aldığınızı göreceksiniz.

Herkese merhaba, ben Rabia. Zaman ayırıp bu yazımı okuyacak arkadaşlarım için kendi sınava hazırlık sürecimden biraz bahsetmek istiyorum. Öncelikle YKS gibi zorlu bir süreçte hepinize başarılar dilerim. Bu, hem fiziksel hem de mental olarak ayakta durmanız gereken zor bir süreç.

Ben bu süreçte çok uzun saatler çalışmak yerine saatlerimi en verimli şekilde geçirmeye çalıştım. Çok yorulduğum yerde kendimi daha fazla zorlamayıp ertesi gün daha iyisini yapabileceğimi biliyordum. Mezun senemde birçok şeyden ödün verdim; gün içinde çoğu zaman sadece ders çalıştım. Ödün vermediğim belki de sadece uykumdu. Günde sekiz dokuz saat uyuyordum. Bana iyi gelen buydu ve gün içinde yine sekiz dokuz saat çalışma imkânı sağlıyordu.

Haftada bir gün ya da yarım gün tatil yapmanın da önemli olduğunu söyleyebilirim. Özellikle zihinsel olarak çok zorlandığım zamanlarda kendime alan tanımak beni yeniden toparlıyordu.

YKS sürecinde benim için çok önemli olan iki şey kesinlikle koçluk ve analizdi. Koçluk benim için büyük bir yol göstericiydi. Konuları, özellikle AYT için, tüm detaylarıyla sağlam bir şekilde oturtup soru bankalarına ve denemelere geçtim. Çok fazla soru bankasında boğulmadım; iki, belki üç kaynaktan ilerleyip analizlerime önem verdim ve bu bana yetti. Ardından denemelerle eksiklerime dönüp tekrarlarla konuları iyice sağlamlaştırdım.

Şimdi Tıp Fakültesinde 2. sınıfı tamamladım. Sınava hazırlanırken hayalinden hep kaçtığım bu bölümdeyim ve açıkçası çok mutluyum. Siz de hayallerinizin peşinden koşun. Sonrasında karşınıza çok güzel yollar çıkacaktır. Bazen seçimler, bende olduğu gibi, beklemediğimiz farklı ve güzel sonuçlar doğurur. Umarım her şey gönlünüzce olur; herkese çok başarılar.

Üniversiteye hazırlık süreci hayatımın en öğretici ve en önemli dönemlerinden biriydi. Dört yıl önce Pangea'da üniversite sınavına hazırlanırken önümde uzun ve zorlu bir yol olduğunu düşünüyordum. Çünkü bu, sınava gerçekten disiplinli ve bilinçli bir şekilde hazırlandığım ilk yıldı. Sürece dair birçok soru işaretim, kaygım ve korkum vardı. Ancak zaman ilerledikçe Pangea'nın sistemli eğitim anlayışı ve bana sunduğu rehberlik sayesinde sınava bakış açım tamamen değişti.

Pangea'da beni en çok etkileyen şey, eğitimin disiplin ve planlı çalışma üzerine kurulmuş olmasıydı. İlk günden son güne kadar öğretmenlerimizin ve kurum yöneticilerimizin süreci büyük bir titizlikle takip etmesi, her şeyin zamanında ve düzenli ilerlemesi bana güven veriyordu. Düzenli deneme sınavları, ayrıntılı analizler, ödev kontrolleri ve birebir geri bildirimler sayesinde eksiklerim anında tespit ediliyor, vakit kaybetmeden tamamlanıyordu.

Özellikle Pangea Koçluk kapsamında her hafta yapılan analizler benim gelişimimde çok önemli bir yere sahipti. Hangi konularda eksik olduğumu net bir şekilde görebiliyor, bu eksikleri planlı bir şekilde tamamlayarak yoluma devam ediyordum. Bu sistem hem motivasyonumu artırıyor hem de kendime olan güvenimi güçlendiriyordu.

Akademik desteğin yanı sıra öğretmenlerimizin ilgisi ve samimiyeti de bu süreci benim için çok değerli kıldı. Sadece ders anlatan kişiler değil, aynı zamanda her zaman ulaşabildiğimiz, moral veren ve yol gösteren rehberler oldular. Zorlandığım zamanlarda beni motive etmeleri, başarılı olduğumda ise bunu benim kadar sahiplenmeleri sınav sürecini daha güçlü geçirmemi sağladı.

Pangea'da beni en çok etkileyen konulardan biri de hiçbir zaman öğrenciler arasında “derece öğrencisi” ya da “çalışkan öğrenci” gibi ayrımlar yapılmamasıydı. Her öğrenciye aynı ilgi, aynı değer ve aynı özveriyle yaklaşılması kendimi her zaman özel hissettirdi. Bu yaklaşım, sadece akademik olarak değil psikolojik olarak da bana büyük destek sağladı ve başarabileceğime olan inancımı artırdı.

Bugün üniversiteden mezun olmuş biri olarak geriye dönüp baktığımda, o dönemde kazandığım en önemli şeyin yalnızca bir üniversite olmadığını görüyorum. Disiplinli çalışmayı, sorumluluk almayı, plan yapmayı ve hedeflerimden vazgeçmemeyi öğrendim. Pangea'da edindiğim bu alışkanlıklar yalnızca üniversite sınavında değil, üniversite hayatım boyunca da bana yol gösterdi.

Sınava hazırlanan tüm arkadaşlara en büyük tavsiyem; sürece güvenmeleri, düzenli çalışmaları ve karşılarına çıkan zorluklarda pes etmemeleri olacaktır. Başarı bir günde gelmiyor; emek, sabır ve doğru rehberlikle adım adım inşa ediliyor. Ben bu yolculukta Pangea ailesinin bir parçası olduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Bu süreçte emeği geçen tüm öğretmenlerime ve kurum yöneticilerime gönülden teşekkür ediyorum.

Ben Berfin. Şu an Eczacılık Fakültesi 3. sınıf öğrencisiyim.

İlk üniversitemi okuduktan sonra yeniden üniversite sınavına hazırlanma kararı almak benim için kolay olmadı. Tekrar aynı sürece başlamak büyük bir emek gerektiriyordu. Bu yolculuğun ikinci yılında Pangea hayatıma girdi ve o günden sonra bu süreci tek başıma yürütmediğimi hissettim.

Pangea bana sadece ders anlatan bir kurum olmadı; eksiklerimi fark etmemi sağlayan, hatalarımı görmeme yardımcı olan ve her zaman yanımda duran bir destek oldu. Özellikle koçumla yaptığımız düzenli görüşmeler, deneme analizleri ve çalışma planlamaları motivasyonumu korumamı sağladı. Bunun yanında tüm öğretmenlerimin ilgisi ve desteği de hedefime ulaşmamda büyük rol oynadı.

Bugün Eczacılık Fakültesinde 3. sınıf öğrencisi olarak eğitimime devam ediyorsam bu başarıda Pangea'nın emeği çok büyük. Benim için Pangea sadece bir dershane değil; zor zamanlarda bana güç veren, yol gösteren ve her zaman yanımda olduğunu hissettiren bir aile oldu.

Bu süreçte emeği geçen tüm öğretmenlerime ve özellikle koçuma çok teşekkür ediyorum. Hayatımın en önemli dönüm noktalarından birinde bana inandıkları ve yanımda oldukları için minnettarım.

YKS, benim için sadece bir sınav değil; sabrı, istikrarı ve öğrenmeyi öğrendiğim uzun bir yolculuktu.

Bu sürece başlarken çok güçlü bir temelim yoktu. İlk YKS deneyimimde yaklaşık 2 milyon sıralama yaptım. O sonuç elbette beni üzmüştü. Fakat zamanla bunun bir son değil, eksiklerimi gösteren bir başlangıç olduğunu fark ettim. Kendime küçük hedefler koyarak düzenli ve planlı çalışmaya başladım. Her yanlış yaptığım soru, çalışmam gereken yeni bir konuyu gösteriyordu.

TYT sürecinde temelimi sağlamlaştırmaya odaklandım. Konuları ezberlemek ve bitirmek yerine anlamaya, öğrenmeye çalıştım. Düzenli denemeler çözüp yanlışlarımı analiz ettim. AYT'de ise eksiklerimin üzerine giderek çalışma programımı disiplinli bir şekilde sürdürdüm.

Elbette motivasyonumu kaybettiğim, yorulduğum ve “Acaba başarabilecek miyim?” diye düşündüğüm günler de oldu. Ancak bu duyguların sürecin doğal bir parçası olduğunu kabul edip hedefimden vazgeçmedim.

Bir yılın sonunda sıralamamı yaklaşık 2 milyondan 100 bin seviyesine taşımayı başardım ve Veteriner Hekimlik Fakültesine yerleştim. Bu detayı kendimi ön plana çıkarmak için değil, özellikle “Benim temelim yok, artık çok geç.” diye düşünen arkadaşlara umut olabilmek için paylaşıyorum. Çünkü ben de benzer kaygıları yaşadım ve düzenli çalışmanın gerçekten büyük fark oluşturduğunu kendi hayatımda gördüm.

Bu süreç bana şunu öğretti: Başarı bir anda gelmiyor. Her gün atılan küçük ama istikrarlı adımlar zamanla çok büyük sonuçlara dönüşebiliyor. Önemli olan başkalarının nerede olduğuna bakmak değil, dünkü hâlinden daha iyi olmaya çalışmak.

YKS'ye hazırlanan herkese en büyük tavsiyem; kendinize inanın, planlı çalışın ve umudunuzu kaybetmeyin. Başlangıç noktanız ne olursa olsun, emek verdiğiniz sürece hedeflerinize yaklaşmanız mümkündür. Benim hikâyem bu yolda emek veren bir kişiye bile cesaret ve motivasyon olursa amacına ulaşmış demektir.

Öncelikle herkese merhaba. Ben Zişan Garipoğlu. Kafkas Üniversitesi Tıp Fakültesi 3. sınıf öğrencisiyim. Sizlere biraz başarı öykümden bahsetmek istiyorum.

Şanlıurfa TOBB Fen Lisesi mezunuyum. YKS serüvenimin ilk senesi depreme denk geldi ve süreci iyi yönetemediğim için mezuna kaldım. Daha sonra Siverek'e geldim ve çalışma salonu arayışına girdim. Çünkü temelimin iyi olduğunu düşünüyordum. Bu süreçte Pangea'nın yeni başlatmış olduğu etüt paketine kaydoldum. İyi ki de kaydolmuşum.

Başlarda çok tereddüt ettim. Sonuçta tamamen yeni bir ortamdı. Ama özellikle Mazlum Hoca'nın bir arkadaş, bir abi gibi yaklaşması beni tamamen rahatlatmıştı. Sene boyunca sabahtan akşama kadar birlikte vakit geçirdik. Yeri geldi çok sıkıldık, yeri geldi yüksek motivasyonla çalıştık. Çok güzel çalışma arkadaşları edindim.

“Onca ay nasıl geçer?” diye düşünüyordum ama gözümü açıp kapayıncaya kadar geçmişti bile. Sınav günü biraz fazla heyecan yaptığım için elimden geleni tam olarak ortaya koyamadım. Tıp gelecek mi, gelmeyecek mi onu bile bilmiyordum. Ama hocalarım her zaman yanımda oldu.

Tercih sonuçları açıklandığında sevinç ve üzüntü arasında sıkışıp kalmıştım. Gitmek istemediğim şehri bile sevdirdiler bana. Şu an istediğim bölümü okuduğum için çok mutluyum.

Kısacası, sonunu bilmediğiniz bir yoldasınız. Ne iyi sonuçlar aldığınız için rehavete kapılmalısınız ne de kötü sonuçlar aldığınız için karalar bağlamalısınız. Neticede önemli olan sonuç değil, süreçtir.

Her şey gönlünüzce olsun. Mavi kalın.